Twitter logo Linkedin logo Pinterest logo
Logo Stichting Living Daylights
Plaatsingsdatum
9 februari 2016
Betrokken donateurs

Column: Mijn optimale gebouw

Architect Willem Jan Landman van Paul de Ruiter Architects pakt de komende maanden uitdagende vraagstukken aan die direct of indirect met daglicht hebben te maken. In deze column vertelt Willem Jan over zijn optimale gebouw.

 

In de media las ik de laatste weken meerdere artikelen over mini-woningen in Amerika en hoe enkele Nederlandse architecten deze woonvorm nu willen introduceren in Nederland. Het intrigeerde mij, gezien het zoeken naar een optimum in de ruimtelijkheid van een gebouw in onze ontwerpen namelijk een belangrijk aspect is.

 

Verplichte minimaliteit
Mini-woningen zijn in hun oppervlakte vergelijkbaar met dat van de grootte van een garagebox en zijn voor een relatief lage investering te bouwen. Een hoge hypotheek kan hierdoor uitblijven. Om in deze mini-woningen te kunnen wonen zijn er slimme oplossingen bedacht op het gebied van ruimtegebruik in de woning. Uitklapbare bedden, multifunctionele tafels, daglichttoetreding via patrijspoorten en combinaties met bijzondere luifels en opbergplekken in de meest onverwachte hoeken.

 

Helaas houden de regels uit het Bouwbesluit de opmars van mini-woningen in Nederland nog tegen. Voornamelijk de verplichte minimale afmetingen van ruimten zitten de komst van deze kleine huizen in de weg. Jammer, aangezien wonen in een mini-woning een enorme bijdrage kan leveren aan het verlagen van onze CO2-footprint per persoon op onze aarde.


Beloopbaar glas

Slimme oplossingen in mini-woningen komen ook in onze ontwerpen terug. Zo pasten we in Villa K in Duitsland slimme bedden toe. Deze bedden zitten verborgen in de kasten en kunnen worden uitgeschoven in de werk- en logeerkamers. Ook in ons ontwerp voor Woonboerderij Wijhe hebben we slim weten om te gaan met de ruimte. We pasten beloopbaar glas toe om daglicht van de eerste verdieping via de Velux dakramen in de woonvertrekken op de begane grond binnen te laten vallen.

 

Grond is schaars
Efficiënt omgaan met ruimte is dus niet iets nieuws dat zich beperkt tot kleinere woningen. Wat ik me daarom afvraag is of deze trend van mini-woningen zich door zal zetten in onze samenleving. Veel mini-huizen lijken gebouwd te zijn voor op een eigen stukje grond en staan vaak los van elkaar. Hiervoor hebben we dus veel grond nodig. Iets wat nu net schaars is in de grote steden, waar de toestroom van nieuwe inwoners momenteel steeds meer toeneemt. Daar waar veel grond beschikbaar is zijn de gebieden ver buiten de (rand)steden waar veelal de stempel van krimpgebied opgeplakt wordt.

 

Ook hierdoor wekte het artikel mijn interesse. Kan de trend van mini-woningen gaan zorgen voor een ommekeer in de trek naar de grote steden? Het zou zo maar eens dé oplossing kunnen zijn nu de grond- en woonprijzen in de grote steden zo drastisch stijgen. Voor mijzelf is het een bron van inspiratie en denk ik erover om zelf te investeren in een mini-woning.

 

Waar deze komt te staan, is nog de vraag. Dichtbij de stad is prettig, en wellicht kunnen we er de steden slim mee verdichten. Of zal het een nieuwe woongemeenschap opleveren in een krimpregio? De toekomst zal het uitwijzen.

 

Willem Jan Landman

Fotografie: Stijn Poelstra